Coot van Doesblogh

Even elders

cootdoes — Fri, 22 Jan 2010 14:49:17 +0000

Ik ben heel even niet hier te lezen. Ik ga even elders vreemd omdat ik gevraagd ben twee weken een dagelijkse blog te verzorgen. Daarna neemt iemand anders het daar weer van me over. Ik ben te vinden op: www.remonstranten.org en daar onder estafetteblog. Tot over tien dagen!

Schaatsen

cootdoes — Sun, 10 Jan 2010 11:41:21 +0000

Gisterenavond met de achterburen afgesproken om te gaan schaatsen om de hoek op de gracht. Zij hadden het die middag gedaan en het was een sprookje, terwijl er vandaag ook nog es een koek en zopie zou staan. Klonk erg leuk, maar meteen toch een beetje de zo vertrouwde schaatszenuwen.
Als kind had ik er een schijthekel aan. Houten onderbinders die altijd scheef zaten en dan die enorme en intens koude Kralingse Plas op in de gierende vorst-wind. Nooit begrepen wat daar nou zo leuk aan was. Later, in de puberjaren, ging het wel. Een beetje klooien op de schaatsclub op kunstschaatsen en met de jongens in de weer.
Nog weer iets later, ik was een jaar of zeventien, had ik een vriendje. Vriend kunnen wij wel zeggen, want hij was twee meter vijf. En een schaatscrack. Hij heeft die vreselijke elfstedentocht van ’63, waar nu die film over is, uitgereden. En die joeg mij het echte ijs op. Dit keer op noren en dat scheelde wel. Uit liefde krabbelde ik hele tochten achter hem aan, maar tot een grote relatie met mij en het ijs is het nooit gekomen. Met hem trouwens ook niet.
Ik kan het wel, echt met mijn handen op de rug, maar ik ben het altijd te koud blijven vinden en het ijs te hard.
Ik heb zelfs ooit nog met mijn grote vriendin Christine schaatsles genomen op de Jaap Edenbaan met als doel pootje over in de bocht zonder de handen van de rug te halen, maar dat is nooit gelukt, want na les drie bleek zij zwanger en dat was voor ons een goede reden om het schaatsen het schaatsen te laten.
En nu zou ik dan dus eindelijk weer. Het stelde niks voor, een klein ijsbaantje op de gracht, geen enge toertocht of zo, gewoon gezellig baantjes met hen en de kinderen.
Maar het ging niet door. Teveel sneeuw en daardoor gevaarlijk.
En nu zit ik achter m’n buro in al die lagen en naar de wc gaan is een ramp. Trui, joggingbroek, thermotruitje, maillot, hemd en dan eindelijk onderbroek. Ik stel het zo lang mogelijk uit en ben te lui om me weer helemaal te gaan verkleden. Was het maar zomer, met alleen een jurkje en ondergoed.

KERSTVERHAAL

cootdoes — Tue, 22 Dec 2009 13:45:17 +0000

Jaren geleden, wel veertien of zo, reed ik naar mijn oude spoorweghuisje in Frankrijk. Het was 24 December, razend koud en ik reed alleen met mijn twee honden. De gasten zouden de volgende dag pas komen, maar ik ging vooruit om te proberen het huisje wat gezellig te maken en op te warmen, geen eenvoudige taak omdat er in die tijd nog geen elektriek was. Maar hout genoeg, dus ik zou de haard flink opstoken in de hoop dat de schoorsteen ook de twee logeerkamers boven vorstvrij zou krijgen.
Alles liep heel voorspoedig, de grote wegen waren mooi drooggepekeld en ik zat me, al rijdend, lekker te verheugen op de komende dagen, met mijn hele auto vol heerlijke dingen, kruiken, extra dekens en kerstversiering.
In Noord Frankrijk was de tank bijna leeg, dus stopte ik bij een heel klein benzine-stationnetje waar geen rijen auto’s stonden. Met handschoenen rond het bevroren benzine-pistool tankte ik de auto barstensvol en betaalde binnen bij de enige kassa die er was, bevrouwd door een middelbare dame. Zo, nu nog even zelf naar de wc en dan een rondje met de honden over de ernaast liggende stijfbevoren wei. De honden deden keurig alles wat ze moesten doen en we konden weer door, ware het niet dat ik bij de op slot zijnde auto merkte dat ik mijn sleutels niet meer had. Paniek. Daarna zo rustig mogelijk nadenken. Ik had ze binnen nog gehad, dus de enige mogelijkheid was dat ik ze tijdens het uitlaten ergens op die witberijpte wei uit mijn gevoelloze handen had laten glijden. Terug. Met de aangelijnde honden die dit een beetje raar begonnen te vinden, we gaan nooit twee keer achter elkaar uit.
Probeer maar ‘s een sleutelbos te vinden in een enorm veld met hoog, bevroren gras. Dat lukt niet lekker. En intussen oplossingen verzinnen. Hier ergens blijven logeren, met alleen tas en geld (de rest zat allemaal op slot in de auto) en dan de gasten bellen of ze morgen, vóór vertrek bij mij thuis in Amsterdam de reservesleutels konden halen. Zoiets. Maar eerst even naar binnen om bij te komen. Ik vertelde mijn leed aan de kassa-mevrouw, die onmiddellijk zei: “Je krijgt mijn zoon mee.”
De zoon werd geroepen en kwam uit een achterkamer. Een achttienjarige slungel, een soort Franse Adje. Ook aan hem werd alles uitgelegd, hij keek me aan en zei: “Die gaan wij vinden.”
Precies de woorden die ik nodig had, al had ik er al geen enkel vertrouwen meer in. Enfin, wij die ijsvlakte weer in, de honden onder ons verdeeld omdat dat makkelijker zoekt en verdomd, na een kwartiertje roept hij: “Ik heb ze!” En hij had ze. Van verrukking gaf ik hem een klapzoen en zei dat God dus toch bestond, waarop hij onmiddellijk antwoordde: “Oui, c’est moi!”
Terug in de warme winkel van z’n moeder vertel ik haar alles en toon trots m’n sleutels, waarop ze me een geldstuk uit de kassa geeft. Misschien een Franse gewoonte, een geldstuk na het terugvinden van een verloren iets? Nee, ze zegt dat ik daarvan even een warme beker chocolademelk uit de automaat moet trekken, omdat ik daar wel aan toe ben.
En gelukkiger dan ik tot op dat moment voor mogelijk had gehouden reed ik verder naar mijn bestemming.
Het tankstationnetje heb ik later nooit meer terug kunnen vinden.

Grenada, Liefde voor een eiland

cootdoes — Wed, 16 Dec 2009 12:14:01 +0000

Wat gaan we buzzen?

‘Grenada’ is een documentair boek van de schrijfster Coot van Doesburgh.

In 1983 ging Coot voor het eerst naar het Caribische eiland Grenada. Ze kwam, zag en verloor haar hart. Niet alleen aan de wonderschone, ongerepte natuur, maar ook aan de mensen daar.

Vanaf 1979 had het eiland een socialistische regering onder leiding van de charismatische premier Maurice Bishop, nadat het eiland jarenlang onder een dictatuur te lijden had Een paar jaar later sloeg het noodlot toe door de moord op Bishop en een Amerikaanse Invasie, omdat Reagan het socialisme als groot gevaar ervoer.

Ze geeft op een luchtige manier en soms op hilarische wijze een beschrijving van al haar bezoeken aan het eiland Grenada. De dingen die ze daar meemaakte en de vriendschappen met de overlevende leden van de regering Bishop en zijn familie.

Lees hier het voorproefje

Bernard

cootdoes — Mon, 14 Dec 2009 17:00:19 +0000

Deze foto kreeg ik net van vrienden die naar Grenada geweest zijn. Mijn lieve, oude vriend Bernard, die mijn boek zit te lezen.

Nou ja, lezen is natuurlijk een beetje overdreven, want hij begrijpt geen Nederlands. Op het moment van deze foto heeft hij net alle bladzijden opgezocht waarin zijn naam voorkomt ( en dat zijn er wel een paar) en houdt hij het boek trots op naar de foto-maakster, wetende dat ik dat binnen niet al te lange tijd zal zien.

Meteen dus een lievelingsfoto.

Buurt

cootdoes — Wed, 09 Dec 2009 15:50:37 +0000

Het wordt anders in de buurt. Nee, totaal geen last van “Nieuwe Nederlanders”, maar wel van nieuwe, witte buren. Ik had al een mevrouw achter op het pleintje, die direct begint te schelden zodra ik met mijn twee kleine en keurig aangelijnde honden de hoek om kom. Ze woont éénhoog met een balkonnetje en daaronder bevindt zich een langwerpig perkje, waar mijn honden graag een poep onder een struik mogen doen. Die ik vervolgens weghaal. Ik ben, al zeg ik het zelf, een van de netste poepopruimers die een mens maar kan tegenkomen. Meteen gekrijs dus. Dan leg ik geduldig uit – en dat kan ze ook zien – dat ik het meteen weghaal, maar de eerste keer schreeuwde ze terug: “Het gáát niet om het opruimen!!!!!” Laat ik nou altijd gedacht hebben dat het daar nou juist wèl om ging, maar het ging haar “OM HET SCHIJTEN!” Ze kan niet tegen het zien van een poepende hond. Ja, daar kan ik natuurlijk weinig aan doen, daar zijn behandelingen voor. Nu mijd ik, voor de lieve vrede, zoveel mogelijk haar raam, en loop een ander rondje, maar een paar avonden geleden ging het op de nieuwe route alweer mis. Doen mijn honden een plas tegen een lantaarnpaal, komt er een nieuwe buurman razend zijn huis uit of ik GVD die klerehonden niet ergens anders kon uitlaten omdat de hele straat stonk naar hondenpis. Ik nog heel keurig: “Nee. Het is maar een heel klein straatje en zowel ik als de honden wonen hier gewoon en hun plas zult u voor lief moeten nemen.” Ik begon maar niet eens aan de uitleg dat hondenpies helemaal niet stinkt. Mensenpies en kattenpies en muizenpies en ik denk ook roofdierenpies, dat stinkt allemaal enorm, maar hondenpies echt niet, bovendien, één regenbuitje en het is allemaal weer weg.
Maar bovenal vind ik het geen verstandige kennismaking met buren. Als je ergens komt wonen is een scheldpartij tegen de oude bewoners niet echt een lekkere binnenkomer. Ik blijf dus gewoon met mijn honden wandelen, maar het loopt toch iets minder prettig.

HET TIETENLIED

cootdoes — Thu, 05 Nov 2009 12:55:57 +0000

Zit ik gisterenavond gezellig naar De Wereld Draait Door te kijken, hoor ik daar ineens dat Kinderen Voor Kinderen 30 jaar bestaat en dat ze a.s. zaterdag in een speciale jubileum-uitzending het beste lied uit die 30 jaar gaan kiezen. Aan tafel bij Matthijs drie grote kanshebbers en hun nu volwassen zangers: Op Een Onbewoond Eiland, Ochtendhumeur en….mijn eigen Tietenlied. Schokkend leuk en, eerlijk waar, nooit gedacht. Bij KVK denk altijd meteen aan Waanzinnig Gedroomd en Onbewoond Eiland en verder kom ik niet. En dan staat mijn eigen geliefde Tietenlied ineens hoog in de kanshebbers!
Ik weet werkelijk niet meer in welk jaar ik het geschreven heb, ik weet alleen dat het veranderen van je lichaam me echt een geschikt onderwerp voor meisjes van die leeftijd leek. Het is ook helemaal autobiografisch. Jongens krijgen alleen maar haar op plekken die voorheen kaal waren, ja, en de baard in de keel, maar verder blijven ze zoals ze waren. Maar meisjes krijgen echt twee nieuwe lichaamsdelen en daar zat ik op die leeftijd niet echt op te wachten, temeer omdat ik de eerste van mijn klas was. Gelukkig wende het snel, maar ik kan me de schok nog erg goed herinneren.
Goed, ik schreef daar een lied over, liet Edwin Schimscheimer de muziek maken en stuurde het in. Heel lang niks gehoord, tot ik uit wandelgangen begreep dat er een enorme stennis over was ontstaan. Tieten was echt een te grof woord voor de kinderziel. Terwijl borsten uit de mond van een 12-jarige volgens mij veel erger is. Maar goed, na drie keer afgewezen te zijn werd het dan toch met lange tanden toegelaten en nu zit het bij de grote kanshebbers. Net goed.