Schaatsen

Gisterenavond met de achterburen afgesproken om te gaan schaatsen om de hoek op de gracht. Zij hadden het die middag gedaan en het was een sprookje, terwijl er vandaag ook nog es een koek en zopie zou staan. Klonk erg leuk, maar meteen toch een beetje de zo vertrouwde schaatszenuwen.
Als kind had ik er een schijthekel aan. Houten onderbinders die altijd scheef zaten en dan die enorme en intens koude Kralingse Plas op in de gierende vorst-wind. Nooit begrepen wat daar nou zo leuk aan was. Later, in de puberjaren, ging het wel. Een beetje klooien op de schaatsclub op kunstschaatsen en met de jongens in de weer.
Nog weer iets later, ik was een jaar of zeventien, had ik een vriendje. Vriend kunnen wij wel zeggen, want hij was twee meter vijf. En een schaatscrack. Hij heeft die vreselijke elfstedentocht van ’63, waar nu die film over is, uitgereden. En die joeg mij het echte ijs op. Dit keer op noren en dat scheelde wel. Uit liefde krabbelde ik hele tochten achter hem aan, maar tot een grote relatie met mij en het ijs is het nooit gekomen. Met hem trouwens ook niet.
Ik kan het wel, echt met mijn handen op de rug, maar ik ben het altijd te koud blijven vinden en het ijs te hard.
Ik heb zelfs ooit nog met mijn grote vriendin Christine schaatsles genomen op de Jaap Edenbaan met als doel pootje over in de bocht zonder de handen van de rug te halen, maar dat is nooit gelukt, want na les drie bleek zij zwanger en dat was voor ons een goede reden om het schaatsen het schaatsen te laten.
En nu zou ik dan dus eindelijk weer. Het stelde niks voor, een klein ijsbaantje op de gracht, geen enge toertocht of zo, gewoon gezellig baantjes met hen en de kinderen.
Maar het ging niet door. Teveel sneeuw en daardoor gevaarlijk.
En nu zit ik achter m’n buro in al die lagen en naar de wc gaan is een ramp. Trui, joggingbroek, thermotruitje, maillot, hemd en dan eindelijk onderbroek. Ik stel het zo lang mogelijk uit en ben te lui om me weer helemaal te gaan verkleden. Was het maar zomer, met alleen een jurkje en ondergoed.